Laten we beginnen met archeologisch glas uit de 1e tot en met de 3e eeuw na Christus, waaronder vaten die zijn gevonden op oude begraafplaatsen. Deze stukken dateren van vóór de opkomst van Murano als glascentrum en laten technieken en vormen zien die Venetiaanse glasmakers later nog steeds inspireerden.

• Let op: Oude grafvaten en opvallend verfijnd Romeins glaswerk.

Laten we eens kijken naar de 14e–17e eeuw, toen Murano-glas in heel Europa beroemd werd. Hier laten innovaties zoals het buitengewoon heldere cristallo, filigraanversieringen, ijsglas en steeds verfijndere vormen zien hoe technisch geavanceerd de smeltovens op het eiland inmiddels waren geworden.

• Let op: De beroemde Coppa Barovier, die dateert uit ongeveer 1470–80.

In de galerijen uit de 18e eeuw zie je dat glasblazers veel meer plezier hadden met het materiaal. Kijk eens naar opaalachtig lattimo, chalcedoonglas, aventurijn, decoratieve spiegels en voorwerpen die zijn ontworpen om het uiterlijk van andere kostbare materialen na te bootsen.

• Let op: Murano-spiegels en fraai decoratief glas.

Hier staat kleur centraal. Ontdek murrine en millefiori, gemaakt van zorgvuldig samengestelde gekleurde glasstaafjes, naast Venetiaanse kralen en conterie. De tentoonstellingen laten zien hoeveel precisie er schuilgaat achter enkele van de meest herkenbare patronen en decoratieve tradities van Murano.

• Let op: Murrine van Franchini en gedetailleerde lampwork-kralen uit het einde van de 19e eeuw.

Na een moeilijke periode voor de glasblazerij in Murano zorgde de 19e eeuw voor een grote opleving. Dit deel van de collectie laat zien hoe glasmakers historische technieken herontdekken en tegelijkertijd experimenteren met steeds complexer vakmanschap, waardoor Murano weer op de internationale designkaart is gezet.

• Let op: Filigraanwerk en stukken die te maken hebben met het hernieuwde internationale succes van Murano.

Sluit af met 1900–1970, toen Murano een proeftuin voor modern design werd. Kunstenaars, ontwerpers en meester-glasblazers experimenteerden met vorm, textuur, kleur en traditionele technieken, waardoor ze een uitgesproken moderne stijl creëerden terwijl het vakmanschap van Murano centraal bleef staan.

• Let op: Werken van onder andere Vittorio Zecchin, Carlo Scarpa, Archimede Seguso, Alfredo Barbini en Napoleone Martinuzzi.

De Portego, de grote centrale hal van het paleis, is een van de architectonische hoogtepunten van het museum. Het rijk versierde plafond is voorzien van een 18e-eeuwse fresco van Francesco Zugno, waarop de Triomf van San Lorenzo Giustinian is afgebeeld.

• Kijk eens omhoog – je ziet het plafond makkelijk over het hoofd als je aandacht helemaal bij het glas ligt.
  
• Let eens op hoe groot de zaal is in vergelijking met de omliggende galerijen.
  
• De historische omgeving vormt een indrukwekkend decor voor de collectie van het museum.

Lang voordat het een glasmuseum werd, stond het Palazzo Giustinian in verband met de bisschoppen van Torcello. De voormalige paleiskamers geven de collectie een sfeer die heel anders aanvoelt dan in een speciaal voor dit doel gebouwd modern museum.

• Let eens op de verhoudingen en de decoratieve details van de historische kamers.
  
• Deuropeningen, plafonds en binnenruimtes laten sporen zien van de vroegere functie van het gebouw.
  
• Het paleis verbindt Murano met de bredere geschiedenis van de Venetiaanse lagune.

In 1861 werd het Palazzo Giustinian de thuisbasis van het pas opgerichte Glasmuseum. Vandaag de dag brengt het gebouw twee geschiedenissen samen: het eeuwenoude paleis zelf en de ontwikkeling van het Murano-glas dat erin wordt tentoongesteld.

• Historische interieurs gaan hand in hand met glas uit verschillende tijdperken.
  
• Als je door het gebouw loopt, zie je een contrast tussen de oude paleisarchitectuur en het vernieuwende glasontwerp.
  
• Neem even de tijd tussen de zalen door om de omgeving in je op te nemen, in plaats van het paleis alleen maar als decor te zien.