Teras ziyareti, dışarı çıkmadan önce bile bakış açınızı değiştiren üst müze girişiyle başlar. Nef'ten yukarıya bakmak yerine, kiliseyi yatay olarak incelemeye başlıyorsunuz. İşte tam da bu noktada San Marco, tek bir oda gibi hissettirmeyi bırakıp, törenler, sergileme ve siyasi tiyatronun bir parçası olarak inşa edilmiş, katmanlı bir anıt olarak kendini göstermeye başlıyor.

Birçok ziyaretçinin “teras” olarak adlandırdığı yer, aslında Müze ve Loggia dei Cavalli ile bir bütün oluşturmaktadır. Atla ilgili hikâye önemlidir, çünkü bu hikâye üst katı Venedik’in 1204 yılında Konstantinopolis’ten getirdiği ganimetle ilişkilendirir. Manzara için gelmiş olsanız bile, önce burada bir mola verin. Bu, terasa tarihsel bir önem kazandırıyor ve bu üst bölgenin neden hiçbir zaman sadece dekoratif bir unsur olarak kalmadığını açıklıyor.

Dışarı çıktığınızda, hemen en uç köşeye doğru acele etmeyin. Önce yana ve yukarıya bakın. Teras katında, cephe detayları artık tek bir ışıltılı yüzeyde birleşmeyi bırakır. San Marco Meydanı’ndan bakıldığında görülemeyecek şekilde kemerleri, mermer çerçeveleri ve mozaik alanları birbirinden ayırabilirsiniz. Bu, terasın Çan Kulesi'ne kıyasla sahip olduğu en büyük mimari avantajdır.

Şimdi dışa doğru dönün. Buradan bakıldığında, San Marco Meydanı sadece kalabalık bir meydan değil, aynı zamanda bir tören sahnesi olarak da daha anlamlı hale geliyor. Yükseklik, Çan Kulesi’ne kıyasla mütevazı olsa da, asıl mesele de bu: yine de bazilikanın meydan, Dük Sarayı ve aşağıda akan insan akışıyla olan ilişkisini görebilecek kadar yakındasınız.