Dlaczego Teatro La Fenice to miejsce, które koniecznie trzeba zobaczyć w Wenecji?

Większość turystów przyjeżdża do Wenecji, żeby podziwiać wodę, pałace i Plac św. Marka. La Fenice nagradza tych, którzy zejdą na kilka minut w głąb lądu. To jedna z najpiękniejszych oper na świecie, a znajduje się niecałe pięć minut spacerem od Placu św. Marka.

To właśnie ta sala jest powodem, dla którego warto tu przyjechać. Pięć rzędów pozłacanych loż otacza salę w kształcie podkowy, a nad nimi wznosi się malowany sufit i jeden ogromny żyrandol. Wnętrze w odcieniach złota i kremu sprawia wrażenie niesamowicie teatralnego, nawet gdy jest puste, i właśnie dlatego pomieszczenie to ciągle pojawia się w filmach i na zdjęciach z Wenecji. Kolejnym cudem jest akustyka. Kompozytorzy tworzyli utwory z myślą o tej przestrzeni, bo dzięki niej głosy rozbrzmiewały dalej.

La Fenice zasługuje na swoje miejsce również ze względu na samą swoją historyczną wagę. W epoce bel canto Rossini, Bellini, Donizetti i Verdi wystawiali tu swoje najważniejsze dzieła. Później Maria Callas dała na tej scenie kilka ze swoich najsłynniejszych występów, a na piętrze znajduje się stała wystawa poświęcona jej weneckim latom.

No i jest jeszcze historia, którą kryje w sobie ta nazwa. La Fenice, czyli „Feniks”, dwukrotnie spłonęła doszczętnie i za każdym razem odrodziła się z popiołów, ostatnio w 1996 roku. Budynek, do którego dziś wchodzisz, to wierna rekonstrukcja XIX-wiecznego teatru, odbudowanego zgodnie z mottem „com'era, dov'era”, co oznacza „tak jak było, tam gdzie było”. Niewiele budynków w Europie kryje w swoich murach tak bogatą historię zniszczeń i odbudowy.

Krótka historia teatru La Fenice

Historia zaczyna się od kolejnego pożaru. W 1774 roku spłonął Teatro San Benedetto, przez co weneccy arystokraci posiadający loże zostali pozbawieni sceny. Zlecili budowę nowego teatru, wybrali nazwę „La Fenice”, bo kojarzyła się z odrodzeniem, i ogłosili publiczny konkurs na projekt. Zwyciężył Gianantonio Selva, a nowa opera została otwarta 16 maja 1792 roku operą Paisiello „I giochi di Agrigento”.

W grudniu 1836 roku znów doszło do tragedii, gdy wadliwy piec spowodował pożar w środku budynku. Bracia Meduna odbudowali teatr w ciągu roku, a ponowne otwarcie miało miejsce w grudniu 1837 roku. XIX wiek stał się złotym wiekiem teatru La Fenice, gdzie odbywały się premiery dzieł Rossiniego, Belliniego, Donizettiego i Verdiego. W 1996 roku teatr ponownie spłonął w wyniku trzeciego pożaru, który został wzniecony celowo. Odbudowa trwała siedem lat. Teatr La Fenice został ponownie otwarty w grudniu 2003 roku, a w 2004 roku wznowił pełny repertuar operowy.

Kto zbudował Teatro La Fenice?

Gianantonio Selva, wenecki architekt neoklasycystyczny, wygrał konkurs projektowy w 1789 roku i zbudował pierwotny teatr w latach 1790–1792. Po pożarze w 1836 roku odbudową kierowali bracia Tommaso i Giovanni Battista Meduna. Po pożarze w 1996 roku architekt Aldo Rossi kierował ostatnią przebudową, a obiekt został ponownie otwarty w grudniu 2003 roku.

Architektura teatru La Fenice

La Fenice jest utrzymana w stylu weneckiego neoklasycyzmu, którego propagatorem był Selva pod koniec XVIII wieku. Fasada od strony Campo San Fantin to skromna, dwupiętrowa elewacja z pronaosem złożonym z czterech kolumn korynckich na parterze oraz dwiema niszami powyżej, w których stoją posągi Tańca i Muzyki. Skromny wygląd zewnętrzny nie zdradza, jak wiele emocji kryje się w środku.

Sala widowiskowa zachowała tradycyjny układ w kształcie podkowy, który w Wenecji był w użyciu od 1642 roku, z pięcioma rzędami loż otaczających centralną scenę. Wykończenia wnętrz – bogato złocone sztukaterie, malowane panele sufitowe i szkarłatny aksamit – odzwierciedlają raczej przebudowę Meduny z 1837 roku niż skromniejszy pierwotny projekt Selvy. Obecne pomieszczenia wiernie odtwarzają ten XIX-wieczny układ, zgodnie z zasadą **„com'era, dov'era”, ustaloną po pożarze w 1996 roku. Obecnie sala może pomieścić około 1000 osób na miejscach parterowych, w lożach i na balkonie.